głód snu niecierpliwie w noc brwi ołowianych dźwiga w łzach pragnienia wyparte w powiekach z mrocznych wypasów para rzęs rozwianych strąca zuchwale na stos pot nadziei wielością spojrzeń pomarszczone oczy jak ciche chmury nad mgieł rozmarzone wschodzą przelewem spod kotwicznych źrenic w wezbraniu ognisk ockniętych z nicości.