Więdnące Forsycje

czas obnaża złociste
blaszki
z kręgu złudy
do błękitu zieleni

i nie kończy wypalonym
krzewem
żółte płatki ukryte
w kolce

zwilża liście
zaczerpnąwszy wody
próbuje zgadnąć
zanim płomień
zgaśnie

na brzegu życia
los zastawił tamę
z łańcuchu kropel
przed snem
rozszeptanych.
==============================