Zdarzają się dni w których świt wieczoru gorącym blaskiem głębię duszy wskrzesza wstrzymuje myśli ktore wciąż do przodu pędzą jak słonce w orbicie księżyca Gwiazda wieczorna rozbłyska pochodnie rozprasza mroki miłości promieniem wnika głęboko w ciemną skrzynię życia unosząc wieko przyprószone chłodem W pogodnej aurze odrodzonych uczuć płomienne myśli na promiennych twarzach olśnione cudem w przystani podróży lśnią przepojeniem nieświadomych marzeń W blasku jedności wyciągnięte dłonie w palcach najczulszych opłatek kruszony pulsują serca hymnem z głębi duszy jak na Pasterkę przykościelne dzwony Zdarzają się dni białe jak obrusy jak by nad nimi anioł przelatywał i tchnięty blaskiem jakby chciał zapytać dlaczego tych dni taka krótka chwila Józef Tomoń