Siała baba mak. Nie wiedziała jak, a dziad wie-dział, nie po-wie-dział, a to było tak... życie krótkie jak zdmuchnięta świeca jeszcze z dymem wije się do okna jeszcze szeptem mrowi i podnieca gasnący płomień okruchy spotkań omija młodość kiedy bujnie rosła od drobnych ziaren w soczyste zboże raz poruszone wciąż zmienia postać jak wodne kręgi wciskane w stożek czas jak fale wiekiem rokiem dobą pomiędzy nimi droga na skróty cichnące w oku wieczyście skrobną podskórne czucie pokład ułudy gdy zwykłe dni milczące kamienie i ciemne noce stają się dalekie on wkłada stopę w kosmiczne strzemię staje się deszczem przypływem w rzekę ona bez miejsca toczy się kołem grając strunami gwiezdnej przestrzeni płonące chmury ściskają totem ciemną materię niewidzialny zmiennik to nie istota nie świetlisty las jak twoje życie w proch się nie zmieni popłynie z dali światłem nowych gwiazd bez zbędnych dat bez rzucanych cieni