Jak słodką watę z cukru, chwytam Cię na niebie i znów muszę odjechać, daleko...bez Ciebie. Choć słodycz pozostaje, Ty znikasz na rozjazdach i tylko mej nadziei wypatruję w gwiazdach. I słucham jak szynom koła szepcą do ucha, jak stukają, że wkoło jest noc ciemna i głucha, jak tłumaczą, że przed nimi jeszcze długa droga i że ja się ciągle modlę o Ciebie do Boga! Teraz słyszę jak wiatr śpiewa co z pociągiem się ściga, jak semafor mu wtóruje, jednym okiem miga... Kolejową Ci śpiewają, kołysankę do snu, o tym jak Cię bardzo kocham, jak kocham po prostu. W pociągu osobowym, gdzieś pomiędzy Kołobrzegiem a Rzeszowem. 9 styczeń 1984r.