Jest zimno , zmęczone są marzenia Jak zjawy świtu stępione w bezobrocie grzmienia w utarciu śmierci latawce zdarzeń przeupatrzonych w więdnięcia skażeń ( ułudy bezimiennie błądzonych ) gdzieś lekko płyną chmury zostają łzy zapadają śnienia i marzną by utracić się na zawsze w istocie bezistnienia