Leniwe zasłony

Słońce nonszalancko podrywa się do życia Promienie subtelnie opasają matkę Czas obudzić wstrętne bahory szybciej, musimy zdążyć przed odwiecznym przegranym Flegmowaty jad, krwawa rzeka potok nie-istnienia a w nim chwiejne odbicie Tak, wygodnie jest być za murem Maska to moje przeznaczenie wybudzam się z ułudnych wizji leniwie, podnoszę sfatygowane zasłony Góra dół, góra dół Dobrze, a teraz druga powieka