grzmiąca pora puste ulice płacz z niebios łkanie sieroty chłód chodu cisza codzienności i czarująca nieobecność czas przeleciał niczym poszarpany liść martwe żyłki ugięta gałązka świeży sznureczek miały być drzwi ale ich nie zastałem mędrzec z płaczem odsyła mnie w stan pośredni tutaj nic nie jest zero jedynkowe czekam na uwolnienie niech ten poszarpany zesłchy liść was przestrzeże