Znów Ty przeklęta, paskudna codzienna, namiętna Miłości! A ja znów upadnę, bo wznoszę się znieczulony bólem Twojego brzemienia. Miłości! Ja szukam Twych oczu w obojętnych powiekach. Ułamków spojrzeń, inicjałów Twego żaru na spodzie mej duszy. I szalony, gnany wichrem przebiegłym tonę w zalewie codziennej rozpaczy. Wołam ratunku, by jak rozbitek poczuć na twarzy Twój niepewny poranek.