Jesienny bukiet uwity dla Ciebie z uschłych kwiatów porzuciłem przy drodze. Jesiennym chłódem stęchłym życiem odwiecznie odbitym w publice Jesienny pług wojenny strzał cięgnika wypędził bociana gnając przez pustynie . . . Jesienną trwogą obumarł żal gasząc powołaniem lampiony. . . Pozostały tylko pożółkłe policzki skąpane w oceanie Nieświadomości przez chwilę. Bez zbędnych wersowych cierni patetycznych patrząc na przewrócony krzyż wietrznej jesieni