„Korzenie sięgają potrzeby miłości Tak wielkiej, dogłębnej potrzeby natchnienia Bliskości, trwałości i ciągłej wierności Choć człowiek drugiemu nie daje złudzenia Ja będę, Ja jestem, Ja żyję, Ja marzę Nie poddam, nie stanę, nie zwrócę w tył głowy Dziś wiersz ten na szali wieczności swej warzę By w falach nicości zasięgnąć odnowy I ciała i ducha i serca, rozumu Dotyku mych myśli ponownie zwróconych Do przodu, nie patrząc na bezsens ten tłumu Nie patrząc na oczy tych smutkiem znaczonych Tak, weź mnie za rękę, pociągnij za sobą Chcę marzyć o Tobie i wiecznej miłości I dziś tak jak nigdy, chcę stać się ozdobą Co zawsze już będzie na kartach wieczności „