dno chaosu pustką nicości świeciło tam ja stąpałem bosą stopą zagubiony w lawinie niewiadomych nieznanych głębin zewsząd otoczony krzykiem jestestwa niezrozumiana linia życia prowadziła skrzywionym torem pekniętego odbicia czasu załamana w lustrzanej tafli wspomnień po drugiej stronie tęcza w szarości kolor przybrana wabiła szyderczym uśmiechem wyciągnięta dłoń przecięła granice światów a mrok zawładnął myślą szukającą powrotu rzeczywistości jestem tym kim nie jestem