słomiany dach ogień strawił pozostał krzyk z garstką popiołu a oni szczyty zdobywać chcieli i bezmiar wszech z nogami w betonie wiatr popiół rozwiał na stron świata cztery woda zalała suchy ląd z nieba grom i czarne chmury rozmyły umysłu chciwe litery i nastał dzień bez promieni i mgła osnuła uliczną latarnię na szklanym bruku istoty cień za rogiem odbity na spalonym murze tylko on jeden oczami błądził ze snu podnosił iskrę życia i krzyczał nie słyszał nikt tłum na ulicy cieni