złocisty krąg osunął się w wody otchłani nieba horyzont otulił mrok nocy życie zamarło czas przestał istnieć a ja... stałem nad urwiskiem w zamyśleniu spoglądałem oślepiony spalonym dymem ziemia pod stopami paliła skórę żar rozsadzał istnienie chaos zapanował i cisza krzyk przestał istnieć zamarł w powietrzu porwany wiatrem zapomnienia usta zamarły wypalone oczy wpatrywały się w przyszłość szukając powrotu on nie nadchodził spalony lawą ludzkiego zła zamarł niczym posąg z marmuru