drzewo puste gołe gałęzie liście opadły porwane powiewem to ja nie drzewo i nie gałęzie to krew czerwona przez serce tłoczona wypływa powoli ze mnie przeszedłem sam siebie nie widzę lecz czuję i nic już wagi nie ma życie jest krótkie i tylko wiersze sięgną po same nieba i tak jak Norwid Van Gogh Wysocki żyję na dnie bram świata jak oni samotny i opuszczony powrócę by śpiewać grać pisać dla was