Przejdź do treści
Czytanie

(...)

Zacząć wszystko na nowo,
jak kwiat, co każdego roku
wypuszcza nowe pędy,
choć korzenie gniją
od środka.

Wierzyć, że jest sens,
choć wciąż brakuje sił,
z uporem walczyć
w ostatniej bitwie,
choć wynik przesądzony.

Wędrować, wędrować
wędrować,
nie bać się samotnego
oddechu na mrozie.
Nie bać się naszych miejsc.

Zapomnieć o porcie,
do którego mogłem przybić,
gdy sztormy w mym życiu.
I choć podłoga portu śliska,
to moja. Własna.

Nie wierzyć, nie pamiętać,
nie czuć, nie tęsknić.
Wiele ?
Niewiele.
Głupiec co kocha.
45 wyświetleń

Skomentuj

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

0 online

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.