Przejdź do treści
Czytanie

Złote paluszki

Kiedym zmęczony wracał do domu,
umorusany wolnością i beztroską,
z piachem za paznokciami
i śmiertelnymi sznurówkami,
tyś cierpliwie zmywała
błotne ślady wolności.

Złotymi paluszkami
czyściłaś buciki,
zapinałaś kołnierzyk,
plotłaś swój czarny warkocz,
z którego uciekały
kosmyki nieposłuszne.

Twe złote paluszki,
rączki malutkie niemowlęcia,
co z dnia na dzień
musiały zacząć pracować,
a mleko matki nie dla Ciebie,
a już Twoje.

Złote paluszki
i oczka srebrne,
co dojrzeć umiały
chmurę na czole
i drżały tak śmiesznie,
gdyś patrzyła na zdjęcia.

Tak, te złote paluszki
te, o których dotyk
błagał sam fortepian,
a sił coraz mniej
i struny rdzewieją.

Te złote paluszki,
co tyle dla mnie zrobiły,
drżąc trzymają igłę
i srebrne oczka
błagalnym, wstydliwym wzrokiem,
proszą, bym nawlekł nitkę.
44 wyświetleń

Skomentuj

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

0 online

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.