Stworzyłem trwalszą niż czas krainę, Postawiłem w niej historii świątynię, Ni kropla deszczu nie wydrąży szpary, Ni ogień piekielny nie spopieli wiary. Miną długie lata, łańcuch wieków niezliczony, Całkiem nie zemrę, będę upamiętniony, Otrzymam złote laury z palców mego Boga, Na pograniczu światów będzie stąpać ma noga. Pierwszy maczałem w mym świecie dłonie, Pierwszy ujrzałem galopujące tam konie, Zostałem księciem stworzyłem nań przygody, Doświadczyłem szczęścia wiecznej swobody. Setki kartek tuszem z głowy zaplamiłem, Mą krainę, jako swą spuściznę ostawiłem, Umrę ciałem, acz me słowa wieki przetrwają, W nowej legendzie, jaką potomni wskrzeszają…