Białe róże, pośród śniegów rozkwitają, Ich zielankawe listki kruszą lód, Promienie słońca blade płatki ogrzewają, Życie w zimie sprawia jakowy trud. Płatki śniegu rozpostarte wśród szczytów, Niczym jaśniejący koc je nakrywają, Przeminęły letnie czasy legend i mitów, Co w sercach chęć życia rozpalają. Oziębłe drzewa tu, z białymi płaszczami, Bez kolorowych listków w koronie, Całe okryte zimnymi, lodowymi sopelkami, Niczym władca bez berła na tronie. Dobiegły kresu wesołe hulanki i ballady, Ognisko w ciemnym lesie zmrożone, Trwa nam ostra zima, nie ma na to rady. Jej szare ślepia w me są wpatrzone...