Jestem jedynie okruchem w wielkim lustrze świata połączonym tylko licznymi pęknięciami jakby wielką neuronową siecią niczym więcej Jego odłamki pojedyncze witraże wielobarwne rozproszone po kontynentach każdy ma swoje brzemię każdy wiatr targa inaczej każdy ma swój los znany tylko trzem Mojrom Czasem czuję jak nicią przepływa mi przez palce jak chwyta haczykowate krańce świata cumując cumując do brzegu