Ludzie bez spojrzenia nawet Daliby prowadzić swe dusze W jaskrawy brzask nad ranem, Drogą skończoną na sznurze, Co słońca oferuje poznanie I miłe ciepło tak wielu uciech Dają zaślepić się obu, zatem Przez to ich wzrok kryje pustkę Idę z nimi, chcąc ponieść brzemię Jakie ponieśli przodkowie ludzcy Jeśli nie przez to zaleje krew mnie, To przez optymizm złudny. I wychodzę przed szereg, Nie bojąc się nic dowódcy. Niech wreszcie moje istnienie Za przykład reszcie posłuży. Spokój. Struga krwi na ścieżce. Cisza.