Południem, lasem jasnym, gdy cień słońcu umyka, podążam mrokiem własnym wzdłuż cichego strumyka. Skwar leje się po skórze nie wiedząc dobrze o tym, że listków szum na górze łagodzi ciepła dotyk. Snuję się beznamiętnie złamany światem gorzkim. Strumyk omywa skrzętnie próbując zmniejszyć troski. Zbliża – po trawie świeżej, co zieleń napomina - zaraz – oczom nie wierzę – jakaś ze snów dziewczyna. Dumnie krok wyrównałem, smutek zdjąłem z twarzy, mijając dech wstrzymałem, czekam co się wydarzy. Za nią – tak się zdawało – leci kwiecia welonik. Łąką słodko pachniało, łąką – dokoła skroni. Wdechu omdleniu słany – śnić rozpocząłem jawie. Cudem woni pijany, poddałem się zabawie.