Nad lasem wieczornym, stygnącym lasem, unosi, pachnieje, powietrze ugina, rosy dotykiem i liści drzew sina - zjawa - co dymem z ogniska jest czasem. Oblizuje pnie z coraz strony innej, mało bacząc dnu leśnego przestworu, zatraceniu legła wbrew chichotu z dołu, dusząc dlań, mącąc oczy im bezsilne. Radują się w dole, mimo góry - stale, tym, co czyni tamta - wcale przejmują. Dzban z kielichem, bęc - dudni zatwardziale, objęli się czule wespół gwarując. Znad ognia języków uleciały skry, zapomną się, mogą - dotyk im tak miły. Każdym poruszeniem zjawę osłabiły, z uciętym ogonem wtopiły we mgły. Dobita uleci do rana wygaśnie. Uśnięci wśród liści zapadną opaśnie. Bez siebie nie mogąc, nie mogąc tak być. Dla siebie nie pragnąć, inaczej tak żyć.