Podmuch z pomarszczonych ust
w kierunku marmurowej świecy
Nie stała samotnie w ciemności
ogrzewało ją pudełko wypalonych zapałek
Ubogie słownictwo zamilkło
pożarte czerwienią gniewnych policzków
pozostało owinąć się suknem wyobraźni
Odpowiedź pustki była pytaniem na pytanie
w sztucznych ramionach rozkoszy
na odkształconym tapczanie
każda wnęka to stronica radości
wijąc się ciałem z nabrzmiałymi piersiami
spełniając dzisiaj tylko pragnienie

Kiedyś nadchodzi dzień spłaty
samotnych ze swojego wyboru
lecz w zmienności upodlenie odchodzi
przestrach zjawia się w kapturze niższości
tylko słowa są dowodem wolności czynów
W smutnych stwierdzeniach skrzywionych ust
prawdziwym być tylko w stronicach odkształceń
potępionym w "wyjątkowych" oczach brązu

zniknąć zupełnie ukradkiem