Najdłuższą podróż prze­byłem przez czas, a tam dos­trzegłem że nie ma już nas. Ani nadziei ani miłości, a tyl­ko cisza i chwi­la nicości. Ob­raz ten w ser­cu zapamiętany, wy­kuty, wy­ryty i skamieniały. Na zaw­sze po zaw­sze, gdzieś w cichej dolinie tam gdzie już miłość nasza nie płynie. Smu­tek tam zos­tał i wiele cierpienia. Os­tatnią chwilą jest chwi­la wspomnienia. Najdłuższą podróż prze­byłem przez czas, a tam ze łza­mi… nie ma już nas.