Bezgłośny krzyk mój przerywa gwar ciszy to staje się nie do zniesienia niczym ignoranci w teatrze Ona mnie zagłusza, napastuje, nęka jak stara Cyganka w centrum miasta sugerując, że zna moją przyszłość Życie toczy się dalej, Świat się nie zmienił nikt inny tego nie widzi, a ja płonę oddałam się cierpieniu z pasją, to moje powołanie Może lepiej nie krzyczeć, niech to pozostanie tajemnicą nikt by nawet nie usłyszał przemilczę to w gwarze, wtopie się w codzienność Wołanie nie ukoi bólu spłonę w śród ludzi w milczącym cierpieniu w tłumie zamyślonych, znajomych twarzy To nie ich wina, ja też jestem tego częścią ignorancja? nieświadomość? obojętność? to nawet nie jest okrutne - to rzeczywistość Nikt się nie zorientuje może zauważą potem popiół ktoś krzyknie, lecz zagłuszy go cisza