Zamykam oczy w obawie przed ciemnością, powoli zasypiam pochłonięta nicością. W otchłani samotności nie widzę już przyszłości, kochana, kochałam, nie zaznałam tu miłości. Leniwie spoglądam w światełko za sobą, cudowny blask młodości, nie zabiorę go z sobą. Noc nie jest spokojna, nie daje mi wytchnienia, chęć walki z sennością jest nie do przecenienia. Nie gaś proszę światła, nie pozwól zasnąć mi tej nocy, muszę wszystko naprawić, zrobię co w mojej mocy. Sny kolorowe mnie jeszcze nie nęcą, bardziej boje się ciemności, więc zostanę tutaj w nadziei na gest Twojej szczodrości.