Przez okno mego pokoju wpada promień światła, Który tylko połowę twarzy rozjasnia O drugiej niewiele wiadomo Ponoć bładzi ciemnymi korytarzami wołajac "na pomoc!" Biegnie po wieńcu szukając sensu, Złudzenie mówi, że wciąż tkwi w miejscu, W którym kwitną chryzantemy, A każdy krok niszczy przebiśniega, który wydaje krzyk niemy Białe róże zabarwione własną krwią, Mimo kolców silnie zaciśnięta dłoń Krzyż z pleców nie znika, To rutyna daje siłę by go dźwigać Wskazówki zataczają koła na tarczy, A Ty patrz i podziwiaj, jak każda z nich pięknie tańczy Nie zważając na nic i nikogo wokół, Tak pędzą zamieniając wszystko w popiół