Anielska Istota

Nad nami anielska istota Która w obłokach zabłądziła Niesie nadzieje na rękach Która w proch się obróciła Nagle jej głos jak tysiące trąb swoje echo nosi Potęgę i chwałę słychać która góry do życia wznosi. " Gdy milczenie jak imadło moje serce gniecie Wy mojej zguby i porażki chcecie Lecz moja mowa zbyt silna i ostra By wygnała mnie stąd słów waszych chłosta." A oczy jej purpurą naszły, potrząsnęło mną przerażenie Nie podobna do boskiego sługi który na ziemie śle zbawienie. " nie wypowiadaj nam wojny Bo Bóg Twój mściwy choć hojny " Po moich słowach w mgnieniu oka znikła Została po niej tylko pieśń wątła i nikła A na niebie pojawiła się jakby gwiazda lśniąca Była to istota w pyszności brnąca.