Zadrwiłam z pogardzonej twarzy Boga Żyłam jak dwie dusze które nie wiedzą co to przestroga Drogę swoją wycięłam ze srebra i złota Zapominając całkowicie czym jest umiaru cnota Teraz gubię się i tęsknię za szczęściem szarego człowieka Bo to jedyne szczęście które za nikim nie czeka I szukam miejsca choć minęłam już siedem rzek i gór nie udało mi się wypełnić żadnych z życiowych ról lecz cicho się zastanawiam jak gwiazdy mogą lśnić Przecież też nie przestały przed Bogiem w swej dumie tkwić