Którejś nocy jacht wypłynął na ocean Gdzie każda kropla okazała się tchnieniem Gdy wiosłowali, aby dotrzeć na brzeg Poprzewracali cząstki, które spadły wraz ze śniegiem Zastygnięte serca zszokowane otoczeniem Zamarły gdy zobaczyły marznące kałuże Które ograniczone spojrzeniem z nieba Na ziemi okazały się ślepe i głuche Wymarłe ostatnie plemiona tych którzy rozumieli Zostały zamknięte w muzeum na zawsze I Ty oglądający eksponaty za drobną opłatą Zamknij z nimi swoje serce i wróć szczęśliwszy Na niebie zabłysły ostatnie gwiazdy Które zakrył śnieg… Na niebie pyskate księżyca blaski Ukazały kres… I nadzieja zza Ziemi zleciała z przestworzy I została uznana za obcego przybysza oświeceni astronomowie niby mędrcy na ziemi Zamknęli w szkatułce okazy znad Księżyca Którejś nocy jacht wypłynął za ocean A załoga nie wróciła, bo poznała szczęście Którego nie godni opuścić na wieki Zatopieni w falach ich harmonii i pięknie 20.12.2010