Zaginiony skarb, którego szukasz do ostatniego tchu Wznosisz oczy ku niebu… Zaginiony skarb, który pleciony z marzeń i snów, Zatopiłeś go w swoim sercu Rozpoczynasz wędrówkę, Z kroplami deszczu barwisz chodniki Twoje stopy malują obraz W którym będzie wiosna, lato I ogólnie rzecz biorąc- życie Brniesz mimo przeciwności, Bo widzisz w tym wielki sens Twój obraz będą podziwiać miliony One przypatrują się co dzień. Nie zdajemy sobie sprawy Jak Zaplecze Szczęśliwości wyprasza dzień, W którym zajrzymy w głąb siebie By ujrzeć swoje serce wśród innych serc Zaginiony skarb… Czasami nie widzisz sensu, Powiadasz, że życie usłane jest samotnością Powiedz czy wyspa skarbów Była pozbawiona kiedykolwiek odkrywców? 27 XI 2010