Wytapiam miecz światłości nad słonecznymi promieniami zatracenia, które krzyczą pełni znużenia. Księżycem podpieram sobie wszystkie gwiazdy na niebie, aby uchylić dzban zapomnienia we wspomnienia bezpowrotne ; myślę, piszę, chłonę nadzieję - po czym ponownie upadam. Monotonne ludzkie serca, nad którymi zapalamy co róż nowe znicze ; Wkład się wykończy, lecz twa miłość pozostanie żywa na wieki - mieczem światłości sercowych dylematów. * Miecz czyli pióro, Światłość to poezja.