Nieboskłon ukląkł na ziemi A ziemia wydała najmarniejszy plon Człowiek wzniósł ręce ku górze ale tam nie było już nieba... Pan zagrzmiał gniewnie mocą tysięcy scalonych tajfunów i nastała cisza Człowiek zląkł się, runął na ziemię i zapłakał. Cisza trwała otulała całą nicość Człowiek szczerze żałował a Czas mijał... Wtem Pan wyciągnął do niego ręce. Nieboskłon wrócił na swoje miejsce Na ziemię przyszła kolorowa i pachnąca wiosna a Człowiek zatonął w MIŁOŚCI