Lubię jesienne wieczory. Wtedy czerń pożera listopadową szarość. Nie czuć już wilgoci deszczu, ani podmuchu mroźnego wiatru. Wychodząc na spacer, obserwuję grę świateł odbijających się na mokrym asfalcie. To takie niezwykłe. Omijam czarne dziury wypełnione brudną wodą.
W tej scenerii czuję się anonimowa, nie musząc życzyć dobrego wieczoru przechodniom, uśmiechać się nieszczerze... Taka noc zaciemnia ludzkie twarze, pozbawia emocji, odczłowiecza. Można w spokoju pobyć z samym sobą. Udawać swój własny cień, karykaturę, odbicie... Tak prosto rozmyślać o ukrytych pragnieniach, marzeniach, dziwactwach zaplątanych w umysł. Nie widać wstydu, rumieńca na twarzy. Nie czuję karcących spojrzeń i potępiających gestów.
Mogę tak iść. Bezbarwnie, niewidzialnie, po ziemi, czekając na pierwszy śnieg.
ps. to taki mały fragmencik....
113 odsłon
