biorę kąpiel w wannie pełnej łez pielęgnuję swoją nicość podrażniającym smutkiem to najgorszy z możliwych kosmetyków bo wysusza marzenia chwila bez relaksu raczej pełna niepokoju dolewam oliwy z oliwek do ognia by trochę się rozgrzać w tle tylko kap kap kap łzy spadają z kranu cicho lecz gwałtownie rozbijają się o brzegi jak fale chłostające zbutwiałe kutry w nadziei na prezent od losu