do serca napadał śnieg pętla czasu przylgnęła do gardła jak sierść szczeniaka co była na języku kiedyś oczy płonęły do siebie serce drżało jak skrzydła kolibra dzień wybuchał kolorami każdy kwiat miał swoje imię ona – piękna zagłada on – potulny banita z ich obiecanej doliny pozostały tylko bagna melancholii