38 lat temu pożegnałem na zawsze kochanego dziadka Henryka Pamiętam byłem jeszcze taki mały falenicką ścieżką biegłem radośnie gdzie biały dom i furtka stała zielona tam czekałeś na mnie kochany dziadku twoje ciepłe zawsze ręce były takie ogromne kwiaty w ogrodzie pięknie pachniały ptaki głośno śpiewały o wiośnie troskliwie niczego nie spuszczałeś z oka wciąż czuję że jesteś tak niedaleko w uszach brzmi nasza każda rozmowa i cierpliwie tłumaczyłeś trudne słowa choć dziś patrzysz na mnie tak z bardzo wysoka na ulicy Dusznickiej został dom i furtka zmieniona tylko numer ten sam pięćdziesiąt siedem przeminął najprawdziwszy ziemski eden w dziecięcym moim światku odpłynęły niewinne lata jak rzeką pamiętam i tego obrazu nigdy nie zapomnę