Wiatr pierwsze liście z gałęzi drzew strąca promyki słońca ciepłem nas tak nie pieszczą letnie obłoki kłaniają się deszczom ten sam obraz malowany bez końca szare chmury przesłaniają słońca pozłotę przemija dzień już coraz bardziej krótki a na pięciolinii zostały nutki z nich ptaki zanucą tęsknotę wkrótce zamilkną i hen za ocean odlecą żegnając porę podarowaną już odlotom pająki coś tam znowu uplotą i gwiazdy szybciej zaświecą Nikt wszak czasu nie cofnie i nie zmieni na ścianie stary zegar cicho zawsze tyka szum wiatru brzmi jak muzyka z partytury dla królowej jesieni