Wiem. Rozumiem. Widziałam dowody, trzymałam je w rękach. Jestem nauczona. Doktorat z habilitacją mam. Zapytaj! Odpowiem fachowo. Nałykana słów, wypełniona konkretami. Nasłuchana samych sensów. Ale nie czuję. Przykleić nie umiem, tej z małego palca wiedzy, do roztrzaskanych przeżyć Spoić wydrążonych łzami kolein. Utulić lęku, który kiwa się skulony w kącie. Tym samym , w którym celowałam w serce, żeby w końcu przestało! Tym w którym powiesiły się nadzieje. Jedna po drugiej. Jedna po setnej. Przestałam liczyć. Bo pieprzę wzór na nikczemność.