Co w sercu musiało się stać Że człowiek przestał wierzyć w Boga I co musiało się Znów wydarzyć Że na nowo W Niego uwierzył? Na ile wysp bezludnych dopłynął? Na ilu zakrętach nie wyrobił? Ile razy z sił opadł I odmętach Beznajdziei przepadł? Na ile gór nie wszedł? W ile spadł przepaści? I w ilu schronach się schował? Okopał w okopach? Samotnie Ze smutkiem Z pustkami Z ginącą nadzieją... Bo wystarczy że On przejdzie przez Drzwi zamknięte Zranione serce Troskliwie opatrzy Gdzie wciąż pragnienie Bożej Miłości Na jego dnie Stęsknione wołało. I znów Wiara Przychodzi Jak oddech dziecku Co nowo się Narodziło.