Gdy wiele czarów pryska Z karet zostają tylko dynie A koń ze złotym siodłem Co miał prowadzić Wprost do Prawdziwych królestw Stał się zwykłym szczurem. Ale nawet i w ruinach Można zamieszkać I się urządzić Odgarnąc gruzy Zasadzic drzewa I poczekać cierpliwie Aż ogród wyrośnie Bo słońce przebija się Przez chmury I tabuny kurzu Co opadają I znów unoszą się ku górze coraz słabiej I nawet przy wietrze Zaczyna Stawać się jasność.