Tym prochem marnym Sarkofag twardy Staje się ciało bez duszy. Leży w bezruchu Bez drgnienia powieką Z miejsca się samo nie ruszy. I tłum skupiony Tak bardzo rzewny Odmawia ( nad nim) swoje pacierze. Aby ukoić Ten ogień czyścowy Odnowić jej Boże Przymierze.