Rzece Co płynie najbliżej jest do wieczności Bo nawet wiatr Co na jej tafli Małą fale wzbudzi Nie zmąci jej Braku poczucia czasu. I tylko ja patrzący Na wszystko z góry Widze wciąż żywe Błyski przeszłości Rozsiane na zielonym brzegu A ona trwa płynąc w swej błogosci Niczego nieświadoma Nawet gdy przed morzem Stanie ukorzona.