Kiedy serce gaśnie Lichsze spojrzenie się staje Nie cieszą ćwierkające Za oknem wróble Ani nie nęcą dróg rozstaje Ręce nie te co kiedyś nie mierzą już Sił nad zamiary Chwila... To zwykła konieczność A nie radosne fan fary. Krok dziarski przestał być cwany Lecz bardziej niepewny Szurający rozdygotany Sprężyste lico Zniknęło już bezpowrotnie I coraz cichsze... I coraz cichsze Staje się to tchnienie Aż oddech... Aż oddech odejdzie w zapomnienie.