Słońce Co nigdy wzejść nie miało swym blaskiem rozdarło Już zmroczniałe niebo. I ta siła przeogromna Życiodajnym powiewem Niechcianą pustynie Do radości zbudziła. Jakby z nurtem rzeki Od źródła do morza Siłą Miłości Nadzieję Na bezludziu rozlała Gdzie każde ziarno Ktore obumrzeć będzie chciało Przyniesie plon najobfitszy.