Na szyje smukłą perły ubrała Włosy swe blade w kok uczesała Twarz swoją pudrem znów przypruszyła Pani ciągle nieszcześliwa. I z okna co chwile na świat wygląda Okiem swym żąda  zlotego wielbłąda Wciąż tajemnice jakąś w sobie skrywa Pani ciągle nieszczęśliwa. I szczęśliwa nigdy nie bedzie Bogactwo też się na nic nie przyda Gdy w sercu złość i zazdrość obrzydliwa Pani ciągle nieszczęśliwa.