W podziwie zastyga znów serce Bo słów i myśli nie daje Kiedy w okruchu świata wyśniony sen przed oczami staje I w słońce wciąż się wpatruje Co zmęczone swoim czuwaniem W chmurach w wieczorym rozpadzie Swoj welon czerwiennym błękitem już na spoczynek się kładzie. I ta harmonia przedwieczna Co w tafli wody ma swe odbicie Tam czas już nikomu nie mija A tutaj przemija życie.