W teatrzyku Kukły bez serc Bez swoich dusz I wiatr za wiatrem Zmiana na już W tysiącach  nieswoich ról Na poczekaniu Nawymyślanych Z za siedmiu mórz I ciągly głód Marionetkowy chłód Gdy wciąż bez więzi ze sobą Grających brak siebie Wewnątrz przytłacza.