Wyblakły Bóg W wyblakłych sercach Coraz mniej zdolnych do kochania Wiara Jak trzcina nadłamana A nadzieja ledwo się tli W świecie gdzie człowiek sam wywołuje wiatr. I tylko Odtwarzanie Jak w stadzie manekinów Z baterią Zaprogramowanych Na branie Dawanie Z oczami mętnymi Jak brudne szkło.